Życie na osiedlu i czytania z dnia
Podobny jest Kościół do jeziora, w którym są ryby dobre i złe. A jednak Bóg pozwala im razem pływać . Do czasu. Bo w każdym człowieku, w każdym z nas, jest i dobro, i zło. I łatwiej jest się nawrócić, gdy działamy, żyjemy razem. I łatwiej dostrzec zło, i ustrzec się przed nim, niż gdy żyjemy każdy w swojej bańce.
Gdybyśmy odrzucali na zawsze człowieka za jedną złą rzecz jaką uczynił, ile dobrych dzieł by w ogóle nie powstało!
Nie miałam pojęcia, że istnieje słuchawki wygłuszające. Gdybym to wiedziała latem, gdy elektrycy pruli całą klatkę schodową! Iluż nerwów mogłabym sobie zaoszczędzić!. Ale nie wiedziałam tego ani ja, a nie nikt, komu się skarżyłam na hałas. Dobrze jest czasem wyjść poza swoją bańkę informacyjną i poszukać nowych rozwiązań!
Jałowo irytowalam się, że ktoś s sąsiadów ma nawyki ze stodoły a nie z bloku i zostawia ciągle otwarte drzwi. Wreszcie dorwałam Młodą.
- mam do ciebie prośbę. Jak wychodzisz na szybko z psem i zostawiasz sobie drzwi to zamykaj chodziaz wiatrołap, bo mi zimno ciągnie do mieszkania!
- przepraszam! Ja nie chciałam nikogo budzić tymi drzwiami! - przejęła się Młoda. No i to dobra dziewczyna jest, troszczy się o innych. Tylko nie wie, jak większość lokatorów, do czego służy wiatrołap. Taka jakaś dodatkowa przeszkoda na drodze .....
Warto rozmawiać z młodymi
Czy w moim życiu, mojej krzątaninie jest skarb? Codziennie robimy to samo. Kupujemy jedzenie, szykujemy jedzenie, karmimy rodzinę, zmywamy po jedzeniu i jest wieczór. Jednak podczas tych dni ziarno rośnie w czasie. Dzieci rosną,dojrzewają, zdobywają wykształcenie, pracują, zakładają rodziny. Nasza praca coś buduje, tworzy, zapobiega rozpadowi,złu. Co powiedzą o naszej krzątaninie gdy już ustanie? Ona ciągle się złościła? Ona zawsze się uśmiechała? Na naszym poletku zostanie skarb czy chwast?
Pusta uliczka. Tuż za mną drepcze młody chłopak , na cały głos opowiadając do telefonu coraz bardziej pikantna anegdotę.
- nie interesuje mnie to, nie chce tego słuchać - mówię zrównując się z nim.
- ale ja nie do pani mówię!
- ale na całą ulicę. To przestrzeń publiczna. Szanujmy się nawzajem. - odpowiadam spokojnie.
Mija mnie w milczeniu. Potem słyszę jak półgłosem mówi do swego kumpla
- jakaś pani, nie wiem o co jej chodziło.
I to przeraziło mnie najbardziej. Niezrozumienie pojęcia przestrzeni publicznej, tego że inni ludzie są obok i mają prawo do swoich myśli , nie chcą by wciagani w cudze emocje. Niezrozumienie szacunku dla innych. Sztuczna inteligencja rośnie nam sama.
Postanowiłam kupić sobie dłuższą kurtkę. Marznę w kurteczce do pępka.
A to wcale nie takie proste. Okryć, kurtek w ogóle mało. Dwie długości - do pępka i do kostek. Nic pośrodku. A owszem, modele bez rękawów. Bez guzików i dekoltem do pępka. Kolor czarny. Kaptur zakrywający oczy do brody.
Jedyna możliwa była tak źle uszyta, że duch mojej matki wskoczył mi na plecy z krzykiem protestu. Hm.
Obfitość darów, dóbr, które otrzymujemy od Boga. Czy potrafimy się nimi cieszyć? Dostrzegać je? Ręce, nogi, oczy, rozum, światło, powietrze, woda. To dla nas za mało, chcemy więcej i niszczymy to co mamy. Wykorzystujemy surowce i energię by wytwarzać coraz to nowe rzeczy, które potem wyrzucamy bo chcemy nowsze. Marnując zawarte w tych rzeczach energię, powietrze, wodę, pracę ludzką....
Jezus nakazuje zebrać resztki, nie wyrzucać ich. Wszystkie dary Boże są pożyteczne. Wszystko otrzymujemy od Niego. My je tylko przetwarzamy. I marnujemy....
Bóg chce nas nakarmić. Nakarmić obficie. Jego dary są po to by nimi się dzielić. Przy sprawiedliwym podziale starczy ich dla wszystkich. Grzechem jest zawłaszczać dla siebie więcej niż się potrzebuje. Potrzebuje, nie chce. To ważna różnica.